۞ وَٱعۡلَمُوٓاْ

أَنَّمَا

غَنِمۡتُم

مِّن

شَيۡءٖ

فَأَنَّ

لِلَّهِ

خُمُسَهُۥ

وَلِلرَّسُولِ

وَلِذِي

ٱلۡقُرۡبَىٰ

وَٱلۡيَتَٰمَىٰ

وَٱلۡمَسَٰكِينِ

وَٱبۡنِ

ٱلسَّبِيلِ

إِن

كُنتُمۡ

ءَامَنتُم

بِٱللَّهِ

وَمَآ

أَنزَلۡنَا

عَلَىٰ

عَبۡدِنَا

يَوۡمَ

ٱلۡفُرۡقَانِ

يَوۡمَ

ٱلۡتَقَى

ٱلۡجَمۡعَانِۗ

وَٱللَّهُ

عَلَىٰ

كُلِّ

شَيۡءٖ

قَدِيرٌ

٤١

Ва бидонед ҳар ғанимате, ки ба даст овардед, як панҷумаш [панҷякаш] барои Аллоҳ таоло ва Паёмбар ва барои хешовандон [-и Паёмбар, аз Бани Ҳошим ва Бани Мутталиб] ва ятимони [ноболиғ] ва тиҳидастон ва дарроҳмондагон аст. Агар ба Аллоҳ таоло ва ончи ки бар бандаи худ дар рӯзи ҷудоӣ [ҳақ аз ботил], рӯзи бархӯрди ду гурӯҳ [муъминон ва мушрикон] нозил кардем, имон доред [ба ин аҳком амал кунед] ва [бидонед, ки] Аллоҳ таоло бар ҳар чизе тавоност