۞ وَٱعۡلَمُوٓاْ

أَنَّمَا

غَنِمۡتُم

مِّن

شَيۡءٖ

فَأَنَّ

لِلَّهِ

خُمُسَهُۥ

وَلِلرَّسُولِ

وَلِذِي

ٱلۡقُرۡبَىٰ

وَٱلۡيَتَٰمَىٰ

وَٱلۡمَسَٰكِينِ

وَٱبۡنِ

ٱلسَّبِيلِ

إِن

كُنتُمۡ

ءَامَنتُم

بِٱللَّهِ

وَمَآ

أَنزَلۡنَا

عَلَىٰ

عَبۡدِنَا

يَوۡمَ

ٱلۡفُرۡقَانِ

يَوۡمَ

ٱلۡتَقَى

ٱلۡجَمۡعَانِۗ

وَٱللَّهُ

عَلَىٰ

كُلِّ

شَيۡءٖ

قَدِيرٌ

٤١

Агар Аллоҳга ва (ҳақ билан ноҳақнинг) ажралиш кунида — икки жамоа тўқнашган кунда, бандамиз (Муҳаммадга) нозил қилганимиз (оятлар ва фаришталардан иборат) нарсага иймон келтиргувчи бўлсангизлар, билингизки, ўлжа қилиб олган нарсангизнинг бешдан бири Аллоҳ учун, пайғамбар учун ва у зотнинг қариндош-уруғи, етимлар, мискинлар ва мусофирлар учундир. Аллоҳ ҳамма нарсага қодирдир. ¹