وَاِذَا

تُتْلٰی

عَلَیْهِمْ

اٰیٰتُنَا

قَالُوْا

قَدْ

سَمِعْنَا

لَوْ

نَشَآءُ

لَقُلْنَا

مِثْلَ

هٰذَاۤ ۙ

اِنْ

هٰذَاۤ

اِلَّاۤ

اَسَاطِیْرُ

الْاَوَّلِیْنَ

۟

 Чун оёти Мо хонда шуд бар онон, ки аз рӯи ҷаҳл ва саркашиашон ба Аллоҳ ва оятҳои Қуръон кофир шуданд, гуфтанд: «Шунидем ва агар мехостем қатъан мо ҳам мисли ин Қуръонро мегуфтем, (вале аз рӯи саркашиашон гуфтанд), ки ин Қуръон ғайр аз афсонаҳои пешиниён чизи дигаре нест!» ¹