وَالَّتِیْۤ

اَحْصَنَتْ

فَرْجَهَا

فَنَفَخْنَا

فِیْهَا

مِنْ

رُّوْحِنَا

وَجَعَلْنٰهَا

وَابْنَهَاۤ

اٰیَةً

لِّلْعٰلَمِیْنَ

۟

இன்னும் தம் கற்பைக் காத்துக் கொண்ட (மர்யம் என்ப)வரைப் பற்றி (நபியே! நினைவு கூரும்) எனினும், நம் ஆன்மாவிலிருந்து நாம் அவரில் ஊதி அவரையும், அவர் புதல்வரையும் அகிலத்தாருக்கு ஓர் அத்தாட்சியாகவும் ஆக்கினோம்.