وَذَا

ٱلنُّونِ

إِذ

ذَّهَبَ

مُغَٰضِبٗا

فَظَنَّ

أَن

لَّن

نَّقۡدِرَ

عَلَيۡهِ

فَنَادَىٰ

فِي

ٱلظُّلُمَٰتِ

أَن

لَّآ

إِلَٰهَ

إِلَّآ

أَنتَ

سُبۡحَٰنَكَ

إِنِّي

كُنتُ

مِنَ

ٱلظَّٰلِمِينَ

٨٧

Зуннун — Юнуснинг (қавмидан) ғазабланган ҳолда (ўз қишлоғидан чиқиб) кетиб, Бизни унинг зиёнига ҳукм қилмайди, деб ўйлаган пайтини, сўнг (Биз уни балиқ қорнига ташлаганимиздан кейин) қоронғу зулматларда туриб: «Ҳеч илоҳ йўқ, магар Ўзинг бордирсан, эй пок Парвардигор, дарҳақиқат, мен (ўз жонимга) жабр қилгувчилардан бўлиб қолдим», деб нидо қилган (пайтини эсланг).