بَلۡ

قَالُوٓاْ

أَضۡغَٰثُ

أَحۡلَٰمِۭ

بَلِ

ٱفۡتَرَىٰهُ

بَلۡ

هُوَ

شَاعِرٞ

فَلۡيَأۡتِنَا

بِـَٔايَةٖ

كَمَآ

أُرۡسِلَ

ٱلۡأَوَّلُونَ

٥

Балки кофирон гуфтанд: «Ин Қуръон хобҳои парешон аст ё ки гӯянд (Муҳаммад) аз назди худ дурӯғ бастааст, балки гӯянд ӯ шоирест. Ва агар бихоҳад, ки мо ӯро тасдиқ намоем, пас барои мо аз он гуна, ки ба паёмбарони пешин дода шуда буд, мӯъҷизае биёварад».¹