وَلَقَدۡ

ءَاتَيۡنَا

مُوسَىٰ

وَهَٰرُونَ

ٱلۡفُرۡقَانَ

وَضِيَآءٗ

وَذِكۡرٗا

لِّلۡمُتَّقِينَ

٤٨

   Ва ба дурустӣ, ки ба Мӯсо ва Ҳорун ҳуҷҷат ва нусрате додем бар ғолиб омадани душманашон ва низ китоби (Тавротро) додем, ки ҳаққу ботилро аз якдигар ҷудо мекунад ва он равшаниву панд аст барои парҳезгорон.¹