وَلَئِن

مَّسَّتۡهُمۡ

نَفۡحَةٞ

مِّنۡ

عَذَابِ

رَبِّكَ

لَيَقُولُنَّ

يَٰوَيۡلَنَآ

إِنَّا

كُنَّا

ظَٰلِمِينَ

٤٦

    Ва агар андаке аз азоби Парвардигорат ба онҳо (кофирон) бирасад, бар гуноҳи худ иқрор шаванд ва хоҳанд гуфт: «Вой бар мо, ба дурустӣ, ки мо ситамкор будаем!»¹