قُلۡ

إِنَّمَآ

أُنذِرُكُم

بِٱلۡوَحۡيِۚ

وَلَا

يَسۡمَعُ

ٱلصُّمُّ

ٱلدُّعَآءَ

إِذَا

مَا

يُنذَرُونَ

٤٥

    Бигӯ эй Расул барои он гуяндгоне, ки аз ту талаб мекунанд, то барояшон нишонае биёварӣ: «Ман шуморо бо ваҳй (Қуръон) бим медиҳам», вале одамони карро (яъне кофирон) чун бим диҳанд, садоро намешунав анд.¹