قُلۡ

مَن

يَكۡلَؤُكُم

بِٱلَّيۡلِ

وَٱلنَّهَارِ

مِنَ

ٱلرَّحۡمَٰنِۚ

بَلۡ

هُمۡ

عَن

ذِكۡرِ

رَبِّهِم

مُّعۡرِضُونَ

٤٢

   (Эй Расул), барои онон бигӯ, ки шитоб мекунанд дар азоб: «Кист, он ки шуморо шабу рӯз аз азобу қаҳри Аллоҳи меҳрубон нигоҳ медорад?» Балки онҳо аз ёд кардани Парвардигорашон ва Қуръон рӯйгардонанд.¹