لَوۡ

يَعۡلَمُ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

حِينَ

لَا

يَكُفُّونَ

عَن

وُجُوهِهِمُ

ٱلنَّارَ

وَلَا

عَن

ظُهُورِهِمۡ

وَلَا

هُمۡ

يُنصَرُونَ

٣٩

   Агар кофирон сурати ҳоли он вақтро медонистанд, ки оташро аз рӯи хеш ва аз пушти хеш боздошта наметавонанд ва ба онҳо нусрат дода намешавад, ҳароина, бар ақидаи куфрашон намеистоданд ва бар зарари худ талаби шитоби азоб намекарданд.¹