وَمَنۡ

أَظۡلَمُ

مِمَّنِ

ٱفۡتَرَىٰ

عَلَى

ٱللَّهِ

كَذِبًا

أَوۡ

قَالَ

أُوحِيَ

إِلَيَّ

وَلَمۡ

يُوحَ

إِلَيۡهِ

شَيۡءٞ

وَمَن

قَالَ

سَأُنزِلُ

مِثۡلَ

مَآ

أَنزَلَ

ٱللَّهُۗ

وَلَوۡ

تَرَىٰٓ

إِذِ

ٱلظَّٰلِمُونَ

فِي

غَمَرَٰتِ

ٱلۡمَوۡتِ

وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ

بَاسِطُوٓاْ

أَيۡدِيهِمۡ

أَخۡرِجُوٓاْ

أَنفُسَكُمُۖ

ٱلۡيَوۡمَ

تُجۡزَوۡنَ

عَذَابَ

ٱلۡهُونِ

بِمَا

كُنتُمۡ

تَقُولُونَ

عَلَى

ٱللَّهِ

غَيۡرَ

ٱلۡحَقِّ

وَكُنتُمۡ

عَنۡ

ءَايَٰتِهِۦ

تَسۡتَكۡبِرُونَ

٩٣

Ва кист ситамгортар аз он ки дурӯғе ба Аллоҳ таоло бибандад ё бигӯяд: «Ба ман [низ] ваҳй шудааст», дар ҳоле ки ҳеҷ ваҳйе ба ӯ нарасидааст ва [ё] касе, ки бигӯяд: «Ман [ҳам] монанди он чи ки Аллоҳ таоло нозил кардааст, [бароятон] нозил мекунам»? Ва [эй паёмбар, саҳнаи ҳавлноке аст] агар ҳангомеро бубинӣ, ки [ин] ситамгорон дар [тарсу] сахтиҳои марг фурӯ рафтаанд ва фариштагон [-и қабзи рӯҳ] дастҳояшонро [ба сӯйи онон] кушудаанд [ва фарёд мезананд]: «Ҷонҳои хешро [аз бадан] берун диҳед. Имрӯз ба [сазои] он чи ба ноҳақ бар Аллоҳ таоло дурӯғ мебастед ва дар баробари оёташ такаббур мекардед, ба азоби хоркунанда муҷозот мешавед»