قُلۡ

مَن

يُنَجِّيكُم

مِّن

ظُلُمَٰتِ

ٱلۡبَرِّ

وَٱلۡبَحۡرِ

تَدۡعُونَهُۥ

تَضَرُّعٗا

وَخُفۡيَةٗ

لَّئِنۡ

أَنجَىٰنَا

مِنۡ

هَٰذِهِۦ

لَنَكُونَنَّ

مِنَ

ٱلشَّٰكِرِينَ

٦٣

   Бигӯ (эй Паёмбар ба мушрикон): «чӣ касе шуморо аз ваҳшатҳои хушкӣ вақте, ки дар биёбон мемонед ва дар дарё вақте, ки ба киштӣ савор мешаведу роҳро гум мекунед наҷот медиҳад? Муноҷот мекунед ба ҷониби Ӯ ба зорӣ ва дуъоҳои пинҳони мегӯед: агар наҷот диҳад Аллоҳ моро аз ин ранҷу меҳнату бало, ҳамоно аз сипосгузорон хоҳем буд».. ¹