وَمِنۡهُم
مَّن
يَسۡتَمِعُ
إِلَيۡكَۖ
وَجَعَلۡنَا
عَلَىٰ
قُلُوبِهِمۡ
أَكِنَّةً
أَن
يَفۡقَهُوهُ
وَفِيٓ
ءَاذَانِهِمۡ
وَقۡرٗاۚ
وَإِن
يَرَوۡاْ
كُلَّ
ءَايَةٖ
لَّا
يُؤۡمِنُواْ
بِهَاۖ
حَتَّىٰٓ
إِذَا
جَآءُوكَ
يُجَٰدِلُونَكَ
يَقُولُ
ٱلَّذِينَ
كَفَرُوٓاْ
إِنۡ
هَٰذَآ
إِلَّآ
أَسَٰطِيرُ
ٱلۡأَوَّلِينَ
٢٥
و از آنها (مشرکان) کسانی هستند که به تو گوش میدهند و (لیکن) ما در دلهای آنها پردهها قرار دادهایم تا آن را نفهمند و در گوشهای آنها سنگینی گذاشتهایم (تا نشنوند)، و اگر ببینند هر معجزه را (باز هم) ایمان نمیآورند، تا آنجا که وقتی نزد تو میآیند با تو مجادله میکنند. کافران میگویند: این (قرآن) نیست مگر افسانههای پیشینیان.