وَلَا

تَقۡرَبُواْ

مَالَ

ٱلۡيَتِيمِ

إِلَّا

بِٱلَّتِي

هِيَ

أَحۡسَنُ

حَتَّىٰ

يَبۡلُغَ

أَشُدَّهُۥۚ

وَأَوۡفُواْ

ٱلۡكَيۡلَ

وَٱلۡمِيزَانَ

بِٱلۡقِسۡطِۖ

لَا

نُكَلِّفُ

نَفۡسًا

إِلَّا

وُسۡعَهَاۖ

وَإِذَا

قُلۡتُمۡ

فَٱعۡدِلُواْ

وَلَوۡ

كَانَ

ذَا

قُرۡبَىٰۖ

وَبِعَهۡدِ

ٱللَّهِ

أَوۡفُواْۚ

ذَٰلِكُمۡ

وَصَّىٰكُم

بِهِۦ

لَعَلَّكُمۡ

تَذَكَّرُونَ

١٥٢

Ва ба моли ятим наздик нашавед, магар ба беҳтарин шакл [ки ба суду салоҳи ӯ бошад], то ба синни [булуғ ва] рушди худ бирасад ва [санҷиши] паймона ва тарозуро ба адолат комил кунед.Мо ҳеҷ касеро ҷуз ба андозаи тавонаш мукаллаф намесозем ва ҳангоме ки сухан мегӯед [ё гувоҳӣ медиҳед], пас, адолатро риоя кунед, ҳарчанд, [дар бораи] хешованд бошад ва ба аҳду паймони Аллоҳ таоло вафо кунед. Ин аст [он чи Аллоҳ таоло] шуморо ба [пайравӣ аз] он супориш кардааст, бошад, ки панд гиред