وَلَا

تَقۡرَبُواْ

مَالَ

ٱلۡيَتِيمِ

إِلَّا

بِٱلَّتِي

هِيَ

أَحۡسَنُ

حَتَّىٰ

يَبۡلُغَ

أَشُدَّهُۥۚ

وَأَوۡفُواْ

ٱلۡكَيۡلَ

وَٱلۡمِيزَانَ

بِٱلۡقِسۡطِۖ

لَا

نُكَلِّفُ

نَفۡسًا

إِلَّا

وُسۡعَهَاۖ

وَإِذَا

قُلۡتُمۡ

فَٱعۡدِلُواْ

وَلَوۡ

كَانَ

ذَا

قُرۡبَىٰۖ

وَبِعَهۡدِ

ٱللَّهِ

أَوۡفُواْۚ

ذَٰلِكُمۡ

وَصَّىٰكُم

بِهِۦ

لَعَلَّكُمۡ

تَذَكَّرُونَ

١٥٢

  Ва ба моли ятим наздик машавед, магар ба некӯтарин ваҷҳе, ки ба фоидаи ӯ бошад, то ба синни булуғ расад. Ва паймонаву вазнро аз рӯи адл комил кунед! Мо ба касе ҷуз ба андозаи тавоноиаш таклиф намекунем. Ва ҳар гоҳ сухан гӯед, одилона гӯед, ¹ ҳарчанд ба зиёни хешовандонатон бошад. Ва ба аҳди Аллоҳ вафо кунед! Инҳост он чӣ Аллоҳ шуморо ба он супориш мекунад, бошад, ки панд гиред!