قُلْ

لَّاۤ

اَجِدُ

فِیْ

مَاۤ

اُوْحِیَ

اِلَیَّ

مُحَرَّمًا

عَلٰی

طَاعِمٍ

یَّطْعَمُهٗۤ

اِلَّاۤ

اَنْ

یَّكُوْنَ

مَیْتَةً

اَوْ

دَمًا

مَّسْفُوْحًا

اَوْ

لَحْمَ

خِنْزِیْرٍ

فَاِنَّهٗ

رِجْسٌ

اَوْ

فِسْقًا

اُهِلَّ

لِغَیْرِ

اللّٰهِ

بِهٖ ۚ

فَمَنِ

اضْطُرَّ

غَیْرَ

بَاغٍ

وَّلَا

عَادٍ

فَاِنَّ

رَبَّكَ

غَفُوْرٌ

رَّحِیْمٌ

۟

૧૪૫. તમે તેમને કહી દો કે જે કંઈ આદેશો વહી દ્વારા મારી પાસે આવ્યા, તેમાં તો હું કોઇ હરામ નથી જોતો, જે ખાવાવાળા માટે હરામ હોય, પરંતુ એ કે તે (જાનવર) મૃતક હોય, અથવા કે વહેતું લોહી હોય, અથવા ડુક્કરનું માંસ હોય, કારણ કે તે તદ્દન નાપાક છે, અથવા એવું (જાનવર) કે જે અલ્લાહના નામ સિવાય બીજા પૂજ્યોના નામ પર છોડી દેવામાં આવ્યું હોય, પછી જે વ્યક્તિ લાચાર બની જાય (તો તે ખાઇ શકે છે), શરત એ છે કે તે શોખ માટે ન ખાતો હોય અને ન તો હદવટાવી દેનાર હોય, તો ખરેખર તમારો પાલનહાર માફ કરનાર, દયાળુ છે.