قُلْ

لَّاۤ

اَجِدُ

فِیْ

مَاۤ

اُوْحِیَ

اِلَیَّ

مُحَرَّمًا

عَلٰی

طَاعِمٍ

یَّطْعَمُهٗۤ

اِلَّاۤ

اَنْ

یَّكُوْنَ

مَیْتَةً

اَوْ

دَمًا

مَّسْفُوْحًا

اَوْ

لَحْمَ

خِنْزِیْرٍ

فَاِنَّهٗ

رِجْسٌ

اَوْ

فِسْقًا

اُهِلَّ

لِغَیْرِ

اللّٰهِ

بِهٖ ۚ

فَمَنِ

اضْطُرَّ

غَیْرَ

بَاغٍ

وَّلَا

عَادٍ

فَاِنَّ

رَبَّكَ

غَفُوْرٌ

رَّحِیْمٌ

۟

  Бигӯ эй Расул: «Дар миёни он чӣ бар ман ваҳй шудааст, чизеро, ки хӯрдани он ҳаром бошад, намеёбам, ҷуз худмурда ¹ ё хуни рехта дар вақти забҳ, ё гӯшти хук, ки ҳамоно палид аст ё ҳайвоне, ки дар куштанаш аз ҷиҳати нофармонӣ кардан, бе гуфтани номи Аллоҳ забҳаш кунанд».Ва ҳар, ки дармондаву ночор шавад ба сабаби гуруснагии сахт, пас бихурад аз ин ҳаромшудаҳо ғайри таҷовузкунанда. Ҳамоно Парвардигори ту омӯрзандаву меҳрубон аст. ²