قُل

لَّآ

أَجِدُ

فِي

مَآ

أُوحِيَ

إِلَيَّ

مُحَرَّمًا

عَلَىٰ

طَاعِمٖ

يَطۡعَمُهُۥٓ

إِلَّآ

أَن

يَكُونَ

مَيۡتَةً

أَوۡ

دَمٗا

مَّسۡفُوحًا

أَوۡ

لَحۡمَ

خِنزِيرٖ

فَإِنَّهُۥ

رِجۡسٌ

أَوۡ

فِسۡقًا

أُهِلَّ

لِغَيۡرِ

ٱللَّهِ

بِهِۦۚ

فَمَنِ

ٱضۡطُرَّ

غَيۡرَ

بَاغٖ

وَلَا

عَادٖ

فَإِنَّ

رَبَّكَ

غَفُورٞ

رَّحِيمٞ

١٤٥

Sọ pé: “Èmi kò rí nínú ohun tí wọ́n fi ránṣẹ́ sí mi (n̄ǹkan kan ) tí wọ́n ṣe ní èèwọ̀ fún ẹni tí ó ń jẹ ẹ́ àfi ohun tí ó bá jẹ́ ẹran òkúǹbete tàbí ẹ̀jẹ̀ tí ó tú jáde lára ẹran (yálà nípasẹ̀ dídúńbú, gígún tàbí títalọ́fà)[1], tàbí ẹran ẹlẹ́dẹ̀ nítorí pé dájúdájú ẹ̀gbin ni, tàbí ẹran ìyapa (àṣẹ Allāhu) tí wọ́n pa pẹ̀lú pípe orúkọ mìíràn lé e lórí yàtọ̀ sí (orúkọ) Allāhu. Nítorí náà, ẹni tí ìnira (ebi) bá mú, yàtọ̀ sí ẹni tó ń wá èèwọ̀ kiri àti olùtayọ-ẹnu-ààlà,² dájúdájú Olúwa rẹ ni Aláforíjìn, Àṣàkẹ́-ọ̀run.³ ¹