قُلْ

لَّاۤ

اَجِدُ

فِیْ

مَاۤ

اُوْحِیَ

اِلَیَّ

مُحَرَّمًا

عَلٰی

طَاعِمٍ

یَّطْعَمُهٗۤ

اِلَّاۤ

اَنْ

یَّكُوْنَ

مَیْتَةً

اَوْ

دَمًا

مَّسْفُوْحًا

اَوْ

لَحْمَ

خِنْزِیْرٍ

فَاِنَّهٗ

رِجْسٌ

اَوْ

فِسْقًا

اُهِلَّ

لِغَیْرِ

اللّٰهِ

بِهٖ ۚ

فَمَنِ

اضْطُرَّ

غَیْرَ

بَاغٍ

وَّلَا

عَادٍ

فَاِنَّ

رَبَّكَ

غَفُوْرٌ

رَّحِیْمٌ

۟

Айтинг: «Менга ваҳий қилинган Қуръонда ейдиган киши учун ҳаром қилинган нарсани кўрмаяпман. Магар ўлакса ё тўқилган қон, ёки тўнғиз гўшти бўлса — чунки у ҳаромдир, ёхуд Аллоҳдан ўзга учун аталган фосиқлик бўлса (ҳаромдир). Бас, ким золим ва тажовузкор бўлмаган ҳолда музтар бўлиб қолса (масалан, очликдан ўлмаслик учун, у нарсалардан ейиш билан гуноҳкор бўлмас, зеро) Парвардигорингиз мағфиратли, меҳрибондир».