۞ وَهُوَ

ٱلَّذِيٓ

أَنشَأَ

جَنَّٰتٖ

مَّعۡرُوشَٰتٖ

وَغَيۡرَ

مَعۡرُوشَٰتٖ

وَٱلنَّخۡلَ

وَٱلزَّرۡعَ

مُخۡتَلِفًا

أُكُلُهُۥ

وَٱلزَّيۡتُونَ

وَٱلرُّمَّانَ

مُتَشَٰبِهٗا

وَغَيۡرَ

مُتَشَٰبِهٖۚ

كُلُواْ

مِن

ثَمَرِهِۦٓ

إِذَآ

أَثۡمَرَ

وَءَاتُواْ

حَقَّهُۥ

يَوۡمَ

حَصَادِهِۦۖ

وَلَا

تُسۡرِفُوٓاْۚ

إِنَّهُۥ

لَا

يُحِبُّ

ٱلۡمُسۡرِفِينَ

١٤١

Ӯст, ки боғҳое [бо буттаҳои] дорбастдор ва [дарахтони] бедорбаст падид овард ва [низ] дарахти хурмо ва зироате, ки меваҳояш гуногун аст ва дарахти зайтун ва анор, ки [баргҳояшон] ҳаммонанд ва [меваҳояшон] ноҳаммонанд аст. [Эй мардум] Аз меваи он чун ба бор нишаст, бихӯред ва рӯзи чиданаш ҳаққи [закоти бенавоён аз] онро бипардозед, ва [-ле] исроф накунед, [чаро ки] бе тардид, Ӯ исрофкоронро дӯст намедорад