وَقَالُواْ

مَا

فِي

بُطُونِ

هَٰذِهِ

ٱلۡأَنۡعَٰمِ

خَالِصَةٞ

لِّذُكُورِنَا

وَمُحَرَّمٌ

عَلَىٰٓ

أَزۡوَٰجِنَاۖ

وَإِن

يَكُن

مَّيۡتَةٗ

فَهُمۡ

فِيهِ

شُرَكَآءُۚ

سَيَجۡزِيهِمۡ

وَصۡفَهُمۡۚ

إِنَّهُۥ

حَكِيمٌ

عَلِيمٞ

١٣٩

Ва гуфтанд: «Он чи дар шиками ин ҷаҳорпоён аст, [агар зинда мутавалид шавад] ба мардони мо ихтисос дорад ва бар ҳамсаронамон ҳаром шудааст, ва [-ле] агар [ҷанин] мурда бошад, ҳамаи онон [аз зану мард] дар он шариканд. Ба зудӣ [Аллоҳ таоло] ононро ба сазои ин тавсифашон кайфар хоҳад дод. Ба ростӣ, ки Ӯ ҳакими доност