وَقَالُواْ

هَٰذِهِۦٓ

أَنۡعَٰمٞ

وَحَرۡثٌ

حِجۡرٞ

لَّا

يَطۡعَمُهَآ

إِلَّا

مَن

نَّشَآءُ

بِزَعۡمِهِمۡ

وَأَنۡعَٰمٌ

حُرِّمَتۡ

ظُهُورُهَا

وَأَنۡعَٰمٞ

لَّا

يَذۡكُرُونَ

ٱسۡمَ

ٱللَّهِ

عَلَيۡهَا

ٱفۡتِرَآءً

عَلَيۡهِۚ

سَيَجۡزِيهِم

بِمَا

كَانُواْ

يَفۡتَرُونَ

١٣٨

Улар ўзларича: «Мана бу чорва ва экинлар ҳаром, уларни фақат биз хоҳлаган кишиларгина ейдилар ва мана бу миниши ҳаром қилинган чорвалар», – дедилар. Улар маълум чорваларга Аллоҳнинг номини зикр қилмаслар. Бу эса, У зотга туҳматдир. У, тезда, қилган туҳматлари туфайли уларга жазо беражак.¹