وَجَعَلُواْ

لِلَّهِ

مِمَّا

ذَرَأَ

مِنَ

ٱلۡحَرۡثِ

وَٱلۡأَنۡعَٰمِ

نَصِيبٗا

فَقَالُواْ

هَٰذَا

لِلَّهِ

بِزَعۡمِهِمۡ

وَهَٰذَا

لِشُرَكَآئِنَاۖ

فَمَا

كَانَ

لِشُرَكَآئِهِمۡ

فَلَا

يَصِلُ

إِلَى

ٱللَّهِۖ

وَمَا

كَانَ

لِلَّهِ

فَهُوَ

يَصِلُ

إِلَىٰ

شُرَكَآئِهِمۡۗ

سَآءَ

مَا

يَحۡكُمُونَ

١٣٦

Ва [мушрикон] барои Аллоҳ таоло аз он чи офаридааст, аз кишту чаҳорпоён, саҳме таъйин карданд ва ба гумони худ гуфтанд: «Ин махсуси Аллоҳ таолост ва ин махсуси шарикони мо [бутҳо]». Пас, он чи барои шариконашон буд, ба Аллоҳ таоло намерасад, ва [-ле] он чи барои Аллоҳ таоло буд, ба шарикони онҳо мерасад. Чи бад доварӣ мекунанд!