قُلۡ

يَٰقَوۡمِ

ٱعۡمَلُواْ

عَلَىٰ

مَكَانَتِكُمۡ

إِنِّي

عَامِلٞۖ

فَسَوۡفَ

تَعۡلَمُونَ

مَن

تَكُونُ

لَهُۥ

عَٰقِبَةُ

ٱلدَّارِۚ

إِنَّهُۥ

لَا

يُفۡلِحُ

ٱلظَّٰلِمُونَ

١٣٥

Бигӯ: «Эй қавми ман, ба шеваи худ амал кунед [ва бар куфру гумроҳии худ бимонед, ки] бе тардид, ман [низ ба имони хеш] амал мекунам, пас, ба зудӣ хоҳед донист, ки [пирӯзии дунё ва] фарҷоми [некуи]он саро аз они кист. Бе гумон, ситамгорон [-и мушрик] растагор нахоҳанд шуд»