وَيَوۡمَ

يَحۡشُرُهُمۡ

جَمِيعٗا

يَٰمَعۡشَرَ

ٱلۡجِنِّ

قَدِ

ٱسۡتَكۡثَرۡتُم

مِّنَ

ٱلۡإِنسِۖ

وَقَالَ

أَوۡلِيَآؤُهُم

مِّنَ

ٱلۡإِنسِ

رَبَّنَا

ٱسۡتَمۡتَعَ

بَعۡضُنَا

بِبَعۡضٖ

وَبَلَغۡنَآ

أَجَلَنَا

ٱلَّذِيٓ

أَجَّلۡتَ

لَنَاۚ

قَالَ

ٱلنَّارُ

مَثۡوَىٰكُمۡ

خَٰلِدِينَ

فِيهَآ

إِلَّا

مَا

شَآءَ

ٱللَّهُۚ

إِنَّ

رَبَّكَ

حَكِيمٌ

عَلِيمٞ

١٢٨

Ва [ёд кун аз қиёмат] рӯзе, ки ҳамаи онон [инсу ҷин]-ро гирд меоварад [ва мефармояд]: «Эй гурӯҳи ҷинниён, аз одамиён [бисёреро гумроҳ кардед ва пайравони] фаровон ёфтед».Ва дӯстони [мушрики] эшон аз [миёни] инсонҳо мегӯянд: «Парвардигоро, бархе аз мо аз бархе дигар баҳрабардорӣ карданд [ва дар куфру гуноҳ ба якдигар ёрӣ расониданд] ва [ин ки] мо ба поёне, ки бароямон муқаррар карда будӣ, расидаем» [Аллоҳ таоло] Мефармояд: «Ҷойгоҳатон оташ аст [ва] дар он ҷовидон хоҳед буд, магар он чиро Аллоҳ таоло бихоҳад [ки аз он бикоҳад ё бибахшояд]. Бе тардид,Парвардигорат ҳакиму доност»