وَإِذَا

جَآءَتۡهُمۡ

ءَايَةٞ

قَالُواْ

لَن

نُّؤۡمِنَ

حَتَّىٰ

نُؤۡتَىٰ

مِثۡلَ

مَآ

أُوتِيَ

رُسُلُ

ٱللَّهِۘ

ٱللَّهُ

أَعۡلَمُ

حَيۡثُ

يَجۡعَلُ

رِسَالَتَهُۥۗ

سَيُصِيبُ

ٱلَّذِينَ

أَجۡرَمُواْ

صَغَارٌ

عِندَ

ٱللَّهِ

وَعَذَابٞ

شَدِيدُۢ

بِمَا

كَانُواْ

يَمۡكُرُونَ

١٢٤

Ва [мушрикон] чун ояте [аз Қуръон] барояшон меояд мегӯянд: «Ҳаргиз ба он имон намеоварем, магар он ки ҳаммонанди он чи ба паёмбарони илоҳӣ додашудааст, ба мо низ дода шавад». Аллоҳ таоло беҳтар медонад, ки рисолати хешро куҷо [ва бар уҳдаи чи касе] қарор диҳад. Ба зудӣ бар онон, ки муртакиби [нофармонӣ ва] гуноҳ шуданд, ба сазои найранге, ки варзида буданд, аз ҷониби Аллоҳ таоло хорӣ ва азоби сахте хоҳад расид