وَاِذَا

جَآءَتْهُمْ

اٰیَةٌ

قَالُوْا

لَنْ

نُّؤْمِنَ

حَتّٰی

نُؤْتٰی

مِثْلَ

مَاۤ

اُوْتِیَ

رُسُلُ

اللّٰهِ ؔۘؕ

اَللّٰهُ

اَعْلَمُ

حَیْثُ

یَجْعَلُ

رِسَالَتَهٗ ؕ

سَیُصِیْبُ

الَّذِیْنَ

اَجْرَمُوْا

صَغَارٌ

عِنْدَ

اللّٰهِ

وَعَذَابٌ

شَدِیْدٌۢ

بِمَا

كَانُوْا

یَمْكُرُوْنَ

۟

Чун нишонае бар мушрикони (аҳли Макка бар рост будани паёмбарии Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нозил шуд, баъзе аз бузургонашон гуфтанд, ки мо имон намеоварем, то он гоҳ, ки ҳар чӣ ба паёмбарони Аллоҳ дода шуда, ¹ ба мо низ дода шавад. Бигӯ «Аллоҳ донотар аст, ки рисолати худро дар куҷо қарор диҳад. Ба зудӣ ба гунаҳгорон ба ҷазои макре, ки мекарданд, аз ҷониби Аллоҳ дар ҷаҳаннам хориву азоби сахте хоҳад расид!» ²