إِنَّا

عَرَضۡنَا

ٱلۡأَمَانَةَ

عَلَى

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَٱلۡأَرۡضِ

وَٱلۡجِبَالِ

فَأَبَيۡنَ

أَن

يَحۡمِلۡنَهَا

وَأَشۡفَقۡنَ

مِنۡهَا

وَحَمَلَهَا

ٱلۡإِنسَٰنُۖ

إِنَّهُۥ

كَانَ

ظَلُومٗا

جَهُولٗا

٧٢

Biz əmanəti (Allaha itaət və ibadəti, şər’i hökmləri yerinə yetirməyi) göylərə, yerə və dağlara təklif etdik. Onlar ona yüklənməkdən (götürüb özləri ilə daşımaqdan) qorxub çəkindilər. Ona insan yükləndi. Həqiqətən, o çox zalım, çox cahildir. (İnsan bu ağır əmanəti götürməklə özünə zülm etdi və cahilliyi üzündən onun çətinliyini, ağır nəticəsini bilmədi).