یٰۤاَیُّهَا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

لَا

تَدْخُلُوْا

بُیُوْتَ

النَّبِیِّ

اِلَّاۤ

اَنْ

یُّؤْذَنَ

لَكُمْ

اِلٰی

طَعَامٍ

غَیْرَ

نٰظِرِیْنَ

اِنٰىهُ ۙ

وَلٰكِنْ

اِذَا

دُعِیْتُمْ

فَادْخُلُوْا

فَاِذَا

طَعِمْتُمْ

فَانْتَشِرُوْا

وَلَا

مُسْتَاْنِسِیْنَ

لِحَدِیْثٍ ؕ

اِنَّ

ذٰلِكُمْ

كَانَ

یُؤْذِی

النَّبِیَّ

فَیَسْتَحْیٖ

مِنْكُمْ ؗ

وَاللّٰهُ

لَا

یَسْتَحْیٖ

مِنَ

الْحَقِّ ؕ

وَاِذَا

سَاَلْتُمُوْهُنَّ

مَتَاعًا

فَسْـَٔلُوْهُنَّ

مِنْ

وَّرَآءِ

حِجَابٍ ؕ

ذٰلِكُمْ

اَطْهَرُ

لِقُلُوْبِكُمْ

وَقُلُوْبِهِنَّ ؕ

وَمَا

كَانَ

لَكُمْ

اَنْ

تُؤْذُوْا

رَسُوْلَ

اللّٰهِ

وَلَاۤ

اَنْ

تَنْكِحُوْۤا

اَزْوَاجَهٗ

مِنْ

بَعْدِهٖۤ

اَبَدًا ؕ

اِنَّ

ذٰلِكُمْ

كَانَ

عِنْدَ

اللّٰهِ

عَظِیْمًا

۟

Эй касоне, ки имон овардаед, ба хонаҳои Паёмбар дохил нашавед; магар он ки барои [сарфи] ғизое ба шумо иҷозат диҳанд; бе он ки [зудтар аз вақти ғизо биравед ва] мунтазири омода шуданаш шавед; вале ҳангоме ки шуморо фаро хонданд, ворид шавед ва чун ғизо хӯрдед, пароканда гардед ва саргарми [баҳс ва] гуфтугӯ нашавед. Ин [рафторатон] Паёмбарро меозорад ва ӯро аз [ибрози ин мавзӯъ дар баробари] шумо шарм дорад; [вале] Аллоҳ таоло аз [баёни] ҳақ шарм надорад. Ва ҳангоме ки аз ҳамсарони ӯ дархосте доред, [ниёзатонро] аз пушти пардае аз онон бихоҳед [ва дар чеҳраи онон нанигаред; чаро ки] ин [кор] барои дилҳои шумо ва эшон поктар аст; ва [ҳамчунин] бароятон сазовор нест, ки Расулуллоҳро биёзоред ва ҳаргиз шоистаи шумо нест, ки пас аз ӯ бо ҳамсаронаш издивоҷ кунед. Ба ростӣ, ки ин [кор] назди Аллоҳ таоло [гуноҳе] бузург аст