۞ تُرۡجِي

مَن

تَشَآءُ

مِنۡهُنَّ

وَتُـٔۡوِيٓ

إِلَيۡكَ

مَن

تَشَآءُۖ

وَمَنِ

ٱبۡتَغَيۡتَ

مِمَّنۡ

عَزَلۡتَ

فَلَا

جُنَاحَ

عَلَيۡكَۚ

ذَٰلِكَ

أَدۡنَىٰٓ

أَن

تَقَرَّ

أَعۡيُنُهُنَّ

وَلَا

يَحۡزَنَّ

وَيَرۡضَيۡنَ

بِمَآ

ءَاتَيۡتَهُنَّ

كُلُّهُنَّۚ

وَٱللَّهُ

يَعۡلَمُ

مَا

فِي

قُلُوبِكُمۡۚ

وَكَانَ

ٱللَّهُ

عَلِيمًا

حَلِيمٗا

٥١

Аз ҳамсарони худ ҳар киро хоҳӣ, метавонӣ ҳамхобиашро ба таъхир андозӣ ва ҳар киро хоҳӣ, метавонӣ бо худ нигаҳ дорӣ. Ва агар аз онҳо, ки дурӣ доштаӣ, якеро боз биталабӣ, бар ту гуноҳе нест. Дар ин гузиниш ва ихтиёр бояд, ки шодмон бошанд ва ғамгин машаванд ва аз он чи ба онҳо медиҳӣ, бояд, ки хушнуд гарданд¹ ва Аллоҳ медонад, ки дар дилҳои шумо майли муҳаббат аст ба сӯи баъзе аз занонатон. Ва Аллоҳ доно аст бар дилҳои шумо ва бурдбор аст, ки гунаҳкоронро зуд ба иқоб намегирад!²