هُوَ

ٱلَّذِي

يُصَلِّي

عَلَيۡكُمۡ

وَمَلَٰٓئِكَتُهُۥ

لِيُخۡرِجَكُم

مِّنَ

ٱلظُّلُمَٰتِ

إِلَى

ٱلنُّورِۚ

وَكَانَ

بِٱلۡمُؤۡمِنِينَ

رَحِيمٗا

٤٣

    Ӯст, ки Худ ва фариштагонаш бар шумо дуруд¹ мефиристанд, то шуморо аз торикиҳои куфр ва гумроҳӣ ба сӯи равшанӣ (яъне, Ислом) берун барад, зеро Аллоҳ бо мӯъминон меҳрубон аст, ҳам дар дунё ва ҳам дар охират ва онҳоро азоб намедиҳад, модоме, ки бо ихлос Ӯро итоат мекунанд!²