مَّا

جَعَلَ

ٱللَّهُ

لِرَجُلٖ

مِّن

قَلۡبَيۡنِ

فِي

جَوۡفِهِۦۚ

وَمَا

جَعَلَ

أَزۡوَٰجَكُمُ

ٱلَّٰٓـِٔي

تُظَٰهِرُونَ

مِنۡهُنَّ

أُمَّهَٰتِكُمۡۚ

وَمَا

جَعَلَ

أَدۡعِيَآءَكُمۡ

أَبۡنَآءَكُمۡۚ

ذَٰلِكُمۡ

قَوۡلُكُم

بِأَفۡوَٰهِكُمۡۖ

وَٱللَّهُ

يَقُولُ

ٱلۡحَقَّ

وَهُوَ

يَهۡدِي

ٱلسَّبِيلَ

٤

        Аллоҳ барои ҳеҷ кас ду дил дар дарунаш қарор надодааст. Ва Аллоҳ ҳеҷ гоҳ занонатонро, ки бо зиҳор¹ модари худ мехонед, модаронатон қарор надод ва писархондагонатонро фарзандатон насохт, зеро ин ду амал² ҳеҷ гоҳ дар таҳрими абадӣ ҳақиқат шуда наметавонад. Инҳо суханонест, ки аз ҳақиқат берун аст, ба забон мегӯед. Ва Аллоҳ ҳақ мегӯяд ва Ӯст, ки барои бандагонаш роҳ менамояд.