مَّا

كَانَ

عَلَى

ٱلنَّبِيِّ

مِنۡ

حَرَجٖ

فِيمَا

فَرَضَ

ٱللَّهُ

لَهُۥۖ

سُنَّةَ

ٱللَّهِ

فِي

ٱلَّذِينَ

خَلَوۡاْ

مِن

قَبۡلُۚ

وَكَانَ

أَمۡرُ

ٱللَّهِ

قَدَرٗا

مَّقۡدُورًا

٣٨

    Бар паёмбар Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам дар анҷом додани он чи ки Аллоҳ бар ӯ ҳалол кардааст¹, ҳараҷе (гуноҳе) нест, ҳамчунон ки Аллоҳ барои паёмбарони гузашта низ чунин суннате ниҳода буд ва фармони Аллоҳ ҳисобшуда ва дақиқ аст, бояд ҳатман иҷро шавад.²