وَاِذْ

تَقُوْلُ

لِلَّذِیْۤ

اَنْعَمَ

اللّٰهُ

عَلَیْهِ

وَاَنْعَمْتَ

عَلَیْهِ

اَمْسِكْ

عَلَیْكَ

زَوْجَكَ

وَاتَّقِ

اللّٰهَ

وَتُخْفِیْ

فِیْ

نَفْسِكَ

مَا

اللّٰهُ

مُبْدِیْهِ

وَتَخْشَی

النَّاسَ ۚ

وَاللّٰهُ

اَحَقُّ

اَنْ

تَخْشٰىهُ ؕ

فَلَمَّا

قَضٰی

زَیْدٌ

مِّنْهَا

وَطَرًا

زَوَّجْنٰكَهَا

لِكَیْ

لَا

یَكُوْنَ

عَلَی

الْمُؤْمِنِیْنَ

حَرَجٌ

فِیْۤ

اَزْوَاجِ

اَدْعِیَآىِٕهِمْ

اِذَا

قَضَوْا

مِنْهُنَّ

وَطَرًا ؕ

وَكَانَ

اَمْرُ

اللّٰهِ

مَفْعُوْلًا

۟

[Ба ёд овар] Вақте ба [Зайд ибни Ҳориса]-касе, ки Аллоҳ таоло ба ӯ неъмат [Ислом] дода буд ва ту неъмат [озодӣ] бахшида будӣ- [ба насиҳат] мегуфтӣ: «Ҳамсаратро барои худ нигаҳ дор ва аз Аллоҳ таоло парво кун» ва дар дили хеш [дар мавриди издивоҷ бо Зайнаб пас аз талоқаш] пинҳон медоштӣ, ки Аллоҳ таоло ошкоркунандаи он буд ва [чун ин издивоҷ бо суннатҳои ҷоҳилӣ мухолиф буд] аз [сарзаниши] мардум метарсидӣ; ҳол он ки Аллоҳ таоло сазовортар аст, ки аз Ӯ битарсӣ. Пас, ҳангоме ки Зайд ниёзашро аз вай ба поён бурд [ва талоқаш дод], ӯро ба издивоҷи ту даровардем, то барои муъминон дар мавриди издивоҷ бо ҳамсарони писархондаҳояшон, ки аз онон ком гирифтаанд [ва талоқашон додаанд], ҳеҷ гуноҳе набошад; ва фармони Аллоҳ таоло ҳамвора анҷомпазир аст