يَٰٓأَيُّهَا

ٱلنَّبِيُّ

قُل

لِّأَزۡوَٰجِكَ

إِن

كُنتُنَّ

تُرِدۡنَ

ٱلۡحَيَوٰةَ

ٱلدُّنۡيَا

وَزِينَتَهَا

فَتَعَالَيۡنَ

أُمَتِّعۡكُنَّ

وَأُسَرِّحۡكُنَّ

سَرَاحٗا

جَمِيلٗا

٢٨

    Эй Паёмбар, ба занонат онон, ки гирди ту ҷамъ омаданд ва аз ту нафақаи зиёд талаб доранд, бигӯ: « Агар хоҳони зиндагии дунё ва зинатҳои он ҳастед, биёед, то шуморо бо ҳадяи муносиб баҳраманд созам ва ба тарзи некӯ раҳоятон кунам.¹