وَلَمَّا

رَءَا

ٱلۡمُؤۡمِنُونَ

ٱلۡأَحۡزَابَ

قَالُواْ

هَٰذَا

مَا

وَعَدَنَا

ٱللَّهُ

وَرَسُولُهُۥ

وَصَدَقَ

ٱللَّهُ

وَرَسُولُهُۥۚ

وَمَا

زَادَهُمۡ

إِلَّآ

إِيمَٰنٗا

وَتَسۡلِيمٗا

٢٢

   Ва чун мӯъминон он гурӯҳҳоро диданд, ки атрофи Мадинаро иҳота кардаанд, ба ёд оварданд,¹ ки нусрати Аллоҳ наздик аст, гуфтанд: Ин ҳамон чизест, ки Аллоҳ ва Паёмбараш ба мо ваъда додааст; аз имтиҳон ва меҳнат ва нусрат, рост гуфтаанд ва ин ба онон ҷуз ба имон ва таслимашон наяфзуд. Яъне имонашон ба Аллоҳ ва амалашон ба фармудаҳои Ӯ зиёд гашт .