وَاِذْ

قَالَتْ

طَّآىِٕفَةٌ

مِّنْهُمْ

یٰۤاَهْلَ

یَثْرِبَ

لَا

مُقَامَ

لَكُمْ

فَارْجِعُوْا ۚ

وَیَسْتَاْذِنُ

فَرِیْقٌ

مِّنْهُمُ

النَّبِیَّ

یَقُوْلُوْنَ

اِنَّ

بُیُوْتَنَا

عَوْرَةٌ ۛؕ

وَمَا

هِیَ

بِعَوْرَةٍ ۛۚ

اِنْ

یُّرِیْدُوْنَ

اِلَّا

فِرَارًا

۟

Ўшанда улардан бир тоифаси: «Эй Ясриб аҳли, бу ерда сизга туриш имкони йўқ. Бас, қайтинглар», деди. Яна бир гуруҳи эса: «Уйларимиз очиқ-сочиқ қолганди», дея Пайғамбардан рухсат сўрардилар. Аслида очиқ-сочиқ эмасди. Улар фақат қочишни истаётгандилар.