إِذۡ

جَآءُوكُم

مِّن

فَوۡقِكُمۡ

وَمِنۡ

أَسۡفَلَ

مِنكُمۡ

وَإِذۡ

زَاغَتِ

ٱلۡأَبۡصَٰرُ

وَبَلَغَتِ

ٱلۡقُلُوبُ

ٱلۡحَنَاجِرَ

وَتَظُنُّونَ

بِٱللَّهِ

ٱلظُّنُونَا۠

١٠

   Ба хотир биёред, он вақтро, ки аз самти водии боло аз тарафи машриқ ва аз самти поин аз тарафи мағриб бар шумо тохтанд, чашмҳо аз шиддати даҳшат хира шуданд ва ҷонҳо аз шиддати тарс ба лаб расида буданд ва мунофиқонро ноумедӣ фаро гирифт ва ба ваъдаи Аллоҳ гумонҳои гуногун мебурдед.¹