قُلۡ

مَا

كُنتُ

بِدۡعٗا

مِّنَ

ٱلرُّسُلِ

وَمَآ

أَدۡرِي

مَا

يُفۡعَلُ

بِي

وَلَا

بِكُمۡۖ

إِنۡ

أَتَّبِعُ

إِلَّا

مَا

يُوحَىٰٓ

إِلَيَّ

وَمَآ

أَنَا۠

إِلَّا

نَذِيرٞ

مُّبِينٞ

٩

       Бигӯ эй Паёмбар ба мушрикони қавмат: Ман аз миёни дигар паёмбарон нахустин паёмбар нестам, (яъне, пеш аз ман низ дигар паёмбарони Аллоҳ гузаштаанд ва шумо медонед, пас чаро аз паёмбарии ман ҳайрон шуда инкор мекунед) ва намедонам, ки бар ман ё бар шумо дар дунё чӣ хоҳад расид, чунки илми ғайб намедонам. Ман аз чизе ҷуз он чӣ ба ман ваҳй мешавад, пайравй намекунам ва шуморо низ ба он амр намекунам ва ман ҷуз бимдиҳандаи ошкоре нестам.¹