وَٱلَّذِي

قَالَ

لِوَٰلِدَيۡهِ

أُفّٖ

لَّكُمَآ

أَتَعِدَانِنِيٓ

أَنۡ

أُخۡرَجَ

وَقَدۡ

خَلَتِ

ٱلۡقُرُونُ

مِن

قَبۡلِي

وَهُمَا

يَسۡتَغِيثَانِ

ٱللَّهَ

وَيۡلَكَ

ءَامِنۡ

إِنَّ

وَعۡدَ

ٱللَّهِ

حَقّٞ

فَيَقُولُ

مَا

هَٰذَآ

إِلَّآ

أَسَٰطِيرُ

ٱلۡأَوَّلِينَ

١٧

   Ва касе, ки ба падару модараш, гуфт: «Уф (безорам) аз шумо, оё ба ман ваъда медиҳед, ки аз гӯрам зинда берун оварда хоҳам шуд ва ҳол он ки мардуме пеш аз ман будаанд ва зинда нашуданд. Ва он ду (волидайн) аз даргоҳи Аллоҳ мепурсанд ҳидояташро ва гӯянд: «Вой бар ту, имон биёвар, ки албатта, ваъдаи Аллоҳ ҳақ аст ҳамаро зинда мекунад!», мегӯяд: «Инҳо (яъне, он чи ки шумо дар бораи зинда шудани пас аз марг мегӯед) ҷуз ҳамон афсонаҳои пешиниён нест!»¹