وَوَصَّيۡنَا

ٱلۡإِنسَٰنَ

بِوَٰلِدَيۡهِ

إِحۡسَٰنًاۖ

حَمَلَتۡهُ

أُمُّهُۥ

كُرۡهٗا

وَوَضَعَتۡهُ

كُرۡهٗاۖ

وَحَمۡلُهُۥ

وَفِصَٰلُهُۥ

ثَلَٰثُونَ

شَهۡرًاۚ

حَتَّىٰٓ

إِذَا

بَلَغَ

أَشُدَّهُۥ

وَبَلَغَ

أَرۡبَعِينَ

سَنَةٗ

قَالَ

رَبِّ

أَوۡزِعۡنِيٓ

أَنۡ

أَشۡكُرَ

نِعۡمَتَكَ

ٱلَّتِيٓ

أَنۡعَمۡتَ

عَلَيَّ

وَعَلَىٰ

وَٰلِدَيَّ

وَأَنۡ

أَعۡمَلَ

صَٰلِحٗا

تَرۡضَىٰهُ

وَأَصۡلِحۡ

لِي

فِي

ذُرِّيَّتِيٓۖ

إِنِّي

تُبۡتُ

إِلَيۡكَ

وَإِنِّي

مِنَ

ٱلۡمُسۡلِمِينَ

١٥

Биз инсонни ота-онасига яхшилик қилишга буюрдик. Онаси унга қийналиб ҳомиладор бўлиб, қийналиб туққандир. Унга ҳомиладор бўлиш ва уни (сутдан) ажратиш (муддати) ўттиз ойдир. Энди қачон у вояга етиб, қирқ ёшга тўлганида: «Парвардигорим, мени Сен менга ва ота-онамга инъом этган неъматингга шукр қилишга ва Ўзинг рози бўладиган яхши амалларнигина қилишга муваффақ этгин ва Ўзинг мен учун зурриётимга ҳам яхшилик қилгин (яъни, фарзандларимни ҳам аҳли солиҳ бандаларингдан қилгин). Албатта мен Сенга (қилган барча гуноҳларимдан) тавба қилдим ва албатта мен мусулмонлардандирман», деди. ¹