وَإِذَا

تُتۡلَىٰ

عَلَيۡهِمۡ

ءَايَاتُنَا

بَيِّنَٰتٖ

قَالَ

ٱلَّذِينَ

لَا

يَرۡجُونَ

لِقَآءَنَا

ٱئۡتِ

بِقُرۡءَانٍ

غَيۡرِ

هَٰذَآ

أَوۡ

بَدِّلۡهُۚ

قُلۡ

مَا

يَكُونُ

لِيٓ

أَنۡ

أُبَدِّلَهُۥ

مِن

تِلۡقَآيِٕ

نَفۡسِيٓۖ

إِنۡ

أَتَّبِعُ

إِلَّا

مَا

يُوحَىٰٓ

إِلَيَّۖ

إِنِّيٓ

أَخَافُ

إِنۡ

عَصَيۡتُ

رَبِّي

عَذَابَ

يَوۡمٍ

عَظِيمٖ

١٥

Қачонки, уларга очиқ-ойдин оятларимиз тиловат қилинганида, Бизга мулоқот бўлишдан умиди йўқлар: «Бундан бошқа Қуръон келтир ёки уни алмаштир», дедилар. Сен: «Мен ўзимча уни алмаштира олмасман. Мен фақат ўзимга ваҳий қилинган нарсага эргашаман, холос. Албатта, мен Роббимга осийлик қилсам, улуғ куннинг азобидан қўрқаман», деб айт.¹