وَبَرَزُواْ

لِلَّهِ

جَمِيعٗا

فَقَالَ

ٱلضُّعَفَٰٓؤُاْ

لِلَّذِينَ

ٱسۡتَكۡبَرُوٓاْ

إِنَّا

كُنَّا

لَكُمۡ

تَبَعٗا

فَهَلۡ

أَنتُم

مُّغۡنُونَ

عَنَّا

مِنۡ

عَذَابِ

ٱللَّهِ

مِن

شَيۡءٖۚ

قَالُواْ

لَوۡ

هَدَىٰنَا

ٱللَّهُ

لَهَدَيۡنَٰكُمۡۖ

سَوَآءٌ

عَلَيۡنَآ

أَجَزِعۡنَآ

أَمۡ

صَبَرۡنَا

مَا

لَنَا

مِن

مَّحِيصٖ

٢١

И сè ќе излезе пред Аллах, па тие што биле измачувани ќе им речат на главешините свои: „Ние бевме ваши следбеници, можете ли барем малку Аллаховата казна да ни ја олесните?“ „Да нè упатеше Аллах нас,“ – ќе одговорат тие – „и ние ќе ве упатевме вас. Да се жалиме или да трпиме, сеедно ни е, нема да имаме повеќе спас.“