وَبَرَزُواْ

لِلَّهِ

جَمِيعٗا

فَقَالَ

ٱلضُّعَفَٰٓؤُاْ

لِلَّذِينَ

ٱسۡتَكۡبَرُوٓاْ

إِنَّا

كُنَّا

لَكُمۡ

تَبَعٗا

فَهَلۡ

أَنتُم

مُّغۡنُونَ

عَنَّا

مِنۡ

عَذَابِ

ٱللَّهِ

مِن

شَيۡءٖۚ

قَالُواْ

لَوۡ

هَدَىٰنَا

ٱللَّهُ

لَهَدَيۡنَٰكُمۡۖ

سَوَآءٌ

عَلَيۡنَآ

أَجَزِعۡنَآ

أَمۡ

صَبَرۡنَا

مَا

لَنَا

مِن

مَّحِيصٖ

٢١

Уларнинг ҳаммалари Аллоҳ ҳузурида пайдо бўлдилар. Бас, заифлар мутакаббирларга: «Албатта, биз сизларга тобе бўлган эдик. Энди, сизлар устимиздаги Аллоҳнинг азобидан бирор нарсани енгиллата оласизларми?» дедилар. Улар: «Агар Аллоҳ бизни ҳидоят қилганида, биз ҳам сизларни, албатта, ҳидоят қилар эдик. Биз учун энди, дод-вой қиламизми ёки сабр қиламизми — бари бир. Биз учун қочар жой йўқ», дедилар.¹