۞ وَٱتۡلُ

عَلَيۡهِمۡ

نَبَأَ

ٱبۡنَيۡ

ءَادَمَ

بِٱلۡحَقِّ

إِذۡ

قَرَّبَا

قُرۡبَانٗا

فَتُقُبِّلَ

مِنۡ

أَحَدِهِمَا

وَلَمۡ

يُتَقَبَّلۡ

مِنَ

ٱلۡأٓخَرِ

قَالَ

لَأَقۡتُلَنَّكَۖ

قَالَ

إِنَّمَا

يَتَقَبَّلُ

ٱللَّهُ

مِنَ

ٱلۡمُتَّقِينَ

٢٧

Аларга Адамдын эки уулунун кабарын окуп бер: Бир кезде экөөсү (Аллахты ыраазы кылуу үчүн, кол астындагы нерселеринен) курмандык кылып, ал курмандыктар биринен кабыл болуп, экинчисинен кабыл болбой калды. Ал (курмандыгы кабыл болбогон бала) айтты: “Мен сени өлтүрөмүн!”.[1] (Экинчиси) айтты: «Аллах такыба кишилердин гана курмандыгын кабыл алат. ¹