إِذۡ

قَالَ

ٱللَّهُ

يَٰعِيسَى

ٱبۡنَ

مَرۡيَمَ

ٱذۡكُرۡ

نِعۡمَتِي

عَلَيۡكَ

وَعَلَىٰ

وَٰلِدَتِكَ

إِذۡ

أَيَّدتُّكَ

بِرُوحِ

ٱلۡقُدُسِ

تُكَلِّمُ

ٱلنَّاسَ

فِي

ٱلۡمَهۡدِ

وَكَهۡلٗاۖ

وَإِذۡ

عَلَّمۡتُكَ

ٱلۡكِتَٰبَ

وَٱلۡحِكۡمَةَ

وَٱلتَّوۡرَىٰةَ

وَٱلۡإِنجِيلَۖ

وَإِذۡ

تَخۡلُقُ

مِنَ

ٱلطِّينِ

كَهَيۡـَٔةِ

ٱلطَّيۡرِ

بِإِذۡنِي

فَتَنفُخُ

فِيهَا

فَتَكُونُ

طَيۡرَۢا

بِإِذۡنِيۖ

وَتُبۡرِئُ

ٱلۡأَكۡمَهَ

وَٱلۡأَبۡرَصَ

بِإِذۡنِيۖ

وَإِذۡ

تُخۡرِجُ

ٱلۡمَوۡتَىٰ

بِإِذۡنِيۖ

وَإِذۡ

كَفَفۡتُ

بَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

عَنكَ

إِذۡ

جِئۡتَهُم

بِٱلۡبَيِّنَٰتِ

فَقَالَ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

مِنۡهُمۡ

إِنۡ

هَٰذَآ

إِلَّا

سِحۡرٞ

مُّبِينٞ

١١٠

(О, Мухаммад!) Эстегин, Аллах айтты: “О, Марямдын уулу Иса! Менин сага жана апаңа берген жакшылыгыңды эстегин. Анткени, Мен сени Ыйык Рух (Жебирейил периште) менен кубаттаганымда, адамдарга бешикте (апаңды актап) жана чоңойгонуңда (элдерди Аллахтын Жолуна даават кылып) сүйлөгөнсүң. Эстегин, бир кезде, Мен сага Китепти, Хикматты (Шарият сырларын), Тооратты жана Инжилди үйрөттүм. Дагы бир кезде: Менин уруксатым менен ылайдан куштун сөлөкөтүн жасап, ага үйлөгөнүңдө, ал (жандуу) куш болуп калды. Менин уруксатым менен сокурларды, пес (ала) оорулуларды айыктыргансың. Менин уруксатым менен өлүктөрдү (тирилтип, мүрзөлөрүнөн) чыгаргансың жана Мен сени Исраил урпактары (яхудилер) коомунан сактадым. Сен аларга (ушунча) моожизаларды алып келсең да, алардын арасынан каапыр болгон адамдар: “Бул - анык сыйкыр” - дешкен.