۞ وَقَضَىٰ

رَبُّكَ

أَلَّا

تَعۡبُدُوٓاْ

إِلَّآ

إِيَّاهُ

وَبِٱلۡوَٰلِدَيۡنِ

إِحۡسَٰنًاۚ

إِمَّا

يَبۡلُغَنَّ

عِندَكَ

ٱلۡكِبَرَ

أَحَدُهُمَآ

أَوۡ

كِلَاهُمَا

فَلَا

تَقُل

لَّهُمَآ

أُفّٖ

وَلَا

تَنۡهَرۡهُمَا

وَقُل

لَّهُمَا

قَوۡلٗا

كَرِيمٗا

٢٣

«Раббиң өкүм (буйрук) кылды: Өзүнөн башка (кудай)ларга ибадат кылбайсың, ата-энеңе жакшылык кыласың, эгер алардан бирөөсү же экөө тең сенин алдыңда картайган жашка жетсе, аларга «уф-ф» дебейсиң, аларды(н сөздөрүн) кайрыбайсың жана улук (сылык) сөздөрдү гана сүйлөйсүң».[1] ¹