لَقَدْ

اَرْسَلْنَا

نُوْحًا

اِلٰی

قَوْمِهٖ

فَقَالَ

یٰقَوْمِ

اعْبُدُوا

اللّٰهَ

مَا

لَكُمْ

مِّنْ

اِلٰهٍ

غَیْرُهٗ ؕ

اِنِّیْۤ

اَخَافُ

عَلَیْكُمْ

عَذَابَ

یَوْمٍ

عَظِیْمٍ

۟

Батаҳқиқ, Биз Нуҳни ўз қавмига юбордик. Бас, у: «Эй қавмим, Аллоҳга ибодат қилинглар. Сизларга Ундан ўзга илоҳ йўқ. Албатта, мен сизларнинг буюк куннинг азобига гирифтор бўлишингиздан қўрқаман», – деди.¹