وَلَمَّآ

أَن

جَآءَتۡ

رُسُلُنَا

لُوطٗا

سِيٓءَ

بِهِمۡ

وَضَاقَ

بِهِمۡ

ذَرۡعٗاۖ

وَقَالُواْ

لَا

تَخَفۡ

وَلَا

تَحۡزَنۡ

إِنَّا

مُنَجُّوكَ

وَأَهۡلَكَ

إِلَّا

ٱمۡرَأَتَكَ

كَانَتۡ

مِنَ

ٱلۡغَٰبِرِينَ

٣٣

Элчиларимиз Лутга келишганида, у улар сабабли маҳзун бўлди ва келишларидан юраги сиқилди. Улар: «Сен хавфсирама ва маҳзун ҳам бўлма, албатта, биз сени ва аҳлингни қутқаргувчилармиз. Магар, хотининг ҳалок бўлгувчилардан бўлгандир.¹